Prenosi imam El-Buhari, rahimehullah u “Knjizi o tewhidu” u svome Sahihu, od Ebu Muse el-Eš’arija, radijallahu anhu, da je rekao: “Došao je čovjek Poslaniku, sallallahu ‘alejhi ve sellem, pa mu je rekao: Čovjek se bori iz pristrasnosti, bori se iz hrabrosti, bori se da bi bio viđen, koji od ovih je na Allahovom putu?” Reče: “Ko se bude borio da Allahova riječ bude gornja – taj je na Allahovom putu.”

Muhammed ibnul-Hasan el-Hanefi, rahimehullah, kaže:
„Ne treba da se muslimani bore protiv mušrika sa mušricima (u njihovim redovima), jer su obje skupine -šejtanska partija, a šejtanska partija je gubitnička. Otuda, ne treba da se musliman priključuje bilo kojoj od dvije skupine, da povećava njihov broj i da se bori braneći njih. To je zbog toga što je sud širka preovladavajući, a musliman se bori samo da pomogne sljedbenike istine, a ne da pomogne (gornjim učini, ispolji) sud Širka…” (Šerhus-Sijer…11,4/1515)

Kaže es-Serahsi el-Hanefi, rahimehullah: “Ako bi grupa muslimana boravila sa ugovorom bezbjednosti u “darul-harbu” i ako bi taj dar bio napadnut od strane partije koja je u ratu sa njima – tim muslimanima nije dozvoljeno da se bore protiv njih, jer se u toj borbi izlaže život riziku. A to nije dozvoljeno, osim radi uzdizanja riječi Uzvišenog i Silnog Allaha i pomaganja vjere, a to ovdje ne postoji, jer su propisi Širka preovladavajući (gornji) među njima. I muslimani otuda nisu u stanju da sude zakonom muslimana, pa ta borba dobija oblik borbe za uzdizanje rijeci Širka.
A to nije dozvoljeno, osim kada se plaše za sebe od njih. Onda nema smetnje da se bore protiv njih, da bi sebe sačuvali* a ne da uzdignu riječ širka.” (El-Mebsut, 10/98)

* tj. u nuždi, i ova se borba ne naziva džihadom na Allahovom putu, već spada u kategoriju sprecavanja nasrtnika na život, imetak, čast i porod (uz razlikovanje propisa u pogledu odbrane života, časti, poroda i imetka)