Naziv demokratija je sastavljen od dvije grčke riječi; demos – narod; kratos – vlast, vlada. Ove dvije riječi znače u prevodu: vladavina naroda; tj. sprovođenje vlasti putem naroda, odnosno njegovih predstavnika. U široj terminologiji, demokratija znači da uprava pripada narodu; narod je taj koji propisuje zakone preko svojih predstavnika u vladi (parlamentu), izvršni organi vlade se nalaze u rukama naroda; volju naroda sprovodi predsjednik za koga je narod glasao; u ime tog naroda on sprovodi dotične zakone.

U demokratiji (a to važi i za slična uređenja kao što su komunizam i socijalizam gdje partija dobija zakonodavnu ulogu) narod predstavlja zakonodavnu vlast – zakonodavac je čovjek, a ne Uzvišenu Allah! Ovo je čista zabluda, jasno nevjerstvo u Allaha i paganizam. Demokratija je čovjeka uporedila sa Uzvišenim Allahom, upravo u posebnostima koje posjeduje isključivo On, Uzvišeni, a to su sud i zakonodavstvo. Uzvišeni Gospodar kaže:

إِنِ الْحُكْمُ إِلاَّ لِلّھِ أَمَرَ أَلاَّ تَعْبُدُواْ إِلاَّ إِیَّاهُ

”… Sud (zakon) pripada jedino Allahu, a On je naredio da samo Njega obožavate…” (prevod značenja sure Jūsuf, 40)

وَلَا یُشْرِكُ فِي حُكْمِھِ أَحَدًا

”On ne uzima nikoga u odlukama Svojim kao ortaka..” (prevod značenja sure El-Kehf, 26)

وَمَا اخْتَلَفْتُمْ فِیھِ مِن شَيْءٍ فَحُكْمُھُ إِلَى اللَّھِ

”Ma u čemu se razilazili, sud (propis) toga je Allahov…” (prevod značenja sure Eš-Šūrā, 10)

أَفَحُكْمَ الْجَاھِلِیَّةِ یَبْغُونَ وَمَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللّھِ حُكْمًا لِّقَوْمٍ یُوقِنُونَ

”Pa zar sud predislamskog doba traže? A ko je od Allaha bolji sudija narodu koji čvrsto vjeruje?” (prevod značenja sure El-Ma’ide, 50)

أَفَغَیْرَ اللّھِ أَبْتَغِي حَكَمًا وَھُوَ الَّذِي أَنَزَلَ إِلَیْكُمُ الْكِتَابَ مُفَصَّلاً

”Zar da mimo Allāha tražim suca, kad vam On objavljuje Knjigu potanko?” (prevod značenja sure El-En’am, 114)

وَأَنِ ٱحْكُم بَيْنَهُم بِمَآ أَنزَلَ ٱللَّهُ وَلَا تَتَّبِعْ أَهْوَآءَهُمْ وَٱحْذَرْهُمْ أَن يَفْتِنُوكَ عَنۢ بَعْضِ مَآ أَنزَلَ ٱللَّهُ إِلَيْكَ

”I sudi im prema onome što Allāh objavljuje i ne povodi se za prohtjevima njihovim, i čuvaj ih se da te ne odvrate od nečega što ti Allāh objavljuje.” (prevod značenja sure El-Ma’ide, 49)

أَمْ لَھُمْ شُرَكَاء شَرَعُوا لَھُم مِّنَ الدِّینِ مَا لَمْ یَأْذَن بِھِ اللَّھُ

”Zar oni da imaju bogove koji im propisuju da vjeruju ono što Allāh nije naredio?” (prevod značenja sure Eš-Šūra, 21)

اتَّخَذُواْ أَحْبَارَھُمْ وَرُھْبَانَھُمْ أَرْبَابًا مِّن دُونِ اللّھِ

”Oni, pored Allāha, bogovima svojim smatraju svećenike svoje i monahe svoje…” (prevod značenja sure Et-Tewbe, 31)

Jednom prilikom je kod Allahovog Poslanika, sallallahu ‘alejhi ve sellem, došao ashab Adijj ibn Hātim, radijAllahu ‘anhu (koji je tada bio kršćanin), koji je čuo Allahovog Poslanika, sallallahu ‘alejhi ve sellem, kako uči ājet:

”Oni, pored Allāha, bogovima svojim smatraju svećenike svoje i monahe svoje”

na to mu je Adijj rekao: ”Mi njih nismo obožavali!”

Allahov Poslanik, sallallahu ‘alejhi ve sellem, ga tada upita: ”’Zar im se niste pokoravali kada bi vam oharamili halāl i ohalalili harām?”

”Da.” – odgovori mu Adijj.

”To je vaše obožavanje njih!” – reče mu Allāhov Poslanik, sallallāhu ‘alejhi ve sellem.”

(Hadis bilježi imam Tirmizi)

Znači, pokorili su im se u onom što Uzvišeni Allah nije naredio i što je suprotno Njegovom zakonu. Samim tim, oni su postali njihovi bogovi, jer su slijedili zakone koje su im oni propisali, a bacili su iza leđa zakone Uzvišenog i Svemogućeg. Pokoravanjem stvorenom znači činiti ‘ibādet istome, jer je Uzvišeni Allah u prethodnom ajetu sveštenike i monahe nazvao bogovima onih koji su ih slijepo slijedili i pokorili im se u stvarima koje su im propisali.

Sejjid Qutb, rahimehullah, u svom tefsiru: ”U okrilju Qur’āna”, kaže: ”Ko god od ljudi smatra da je On taj koji polaže pravo propisivanja zakona ljudima, taj je sebi pridao božanska svojstva jer samo Allah, Dželle we ‘Aala, propisuje zakone ljudima. A ko god od ljudi prizna tom čovjeku pravo propisivanja zakona, onda mu on očituje božanska svojstva, bez obzira na termine s kojima nazivaju to propisivanje zakona.”

Niko osim Uzvišenog Allāha ne polaže pravo propisivanja zakona ljudima i niko osim Njega ne smije stvari proglašavati dozvoljenim ili zabranjenim. Niko ne polaže pravo na donošenje određenog zakonodavstva osim Uzvišenog Allāha, pa bilo da je to na nivou pojedinca ili određenog društvenog sloja ili pak na nivou cijelog naroda.

Sejjid Qutb je takodjer rekao: ”Islam posjeduje Knjigu koju je objavio Allah, s istinom, da bi ljudima sudila u onome oko čega se oni ne slažu. Ova Knjiga je pravilo za život čovječanstva. Putem ove Knjige će se postići društveno uređenje u životu ljudi, prava istina i ljudi će je ili prihvatiti ili odbaciti. Ako je odbace, onda sve ono čega će se oni prihvatiti predstavlja otvorenu laž i zabludu. To je laž i pored toga što su ljudi njome zadovoljni. Historija je najbolji svjedok za ovo što govorimo. Nisu ljudi ti koji posjeduju sposobnost i pravo da sude između istine i laži. Ono na čemu se ljudi slože ne predstavlja nikakvu istinu. Nije vjera ono na čemu i zbog čega ljudi međusobno nalaze zajedničku riječ.”

Uzvišeni Gospodar kaže:

وَإِن تُطِعْ أَكْثَرَ مَن فِى ٱلْأَرْضِ يُضِلُّوكَ عَن سَبِيلِ ٱللَّهِ ۚ إِن يَتَّبِعُونَ إِلَّا ٱلظَّنَّ وَإِنْ هُمْ إِلَّا يَخْرُصُونَ

”Ako bi se ti pokoravao većini onih koji žive na Zemlji, oni bi te od Allahova puta odvratili; oni se samo za pretpostavkama povode, i oni samo neistinu govore.” (prevod značenja sure El-En’am, 116)

Ibnul-Kajjim el-Dževzi, rahimehullah, je rekao: ”Allah se Sobom zakleo da ljudi nemaju u sebi īmāna (vjerovanja), sve dok Njegovog Poslanika ne prihvate kao (jedinog) sudiju u svim svojim međusobnim sporovima, po pitanju svakodnevnih događaja od vjerovanja i propisa. Oni neće biti vjernici čak i kada Allahovog Poslanika prihvate za svog sudiju, sve dok u svojim dušama nimalo tegobe ne osjete i dok se sasvim ne pokore poslanikovoj odluci, kao rezultat njihovog zadovoljstva njegovom odlukom, bez ikakvog suprotstavljanja ili prigovaranja.”

Šejhul-islām Ibn Tejmijje, rahimehullah, je u svome djelu “Medžmū’ul fetāwā”, rekao:

”Osoba kojoj se pokorava u nepokornosti Allāhu ili osoba kojoj se pokorava u slijeđenju upute mimo upute istinite vjere; u oba slučaja, ako je ono što on naređuje ljudima u suprotnosti Allāhovim naređenjima – onda je on tāgūt. Iz ovog razloga mi ljude koji sude po drugome, mimo onoga što je Allāh objavio, nazivamo tāgūtima.”

Ibnul-Kajjim je takodjer rekao:

”Tako se naziv tāgūt odnosi na sve ljude koji sude po drugome, mimo suda Allaha i Njegovog Poslanika. Ovo bi, također, važilo za slučaj da ga ljudi obožavaju mimo Allaha, ili da ga slijede u nepokornosti Allāhu, ili da mu se pokoravaju kada nisu sigurni da li se time pokoravaju Allāhu. Tako su ovi – tāgūti dunjaluka i ako pogledaš u njih i vidiš stanje ljudi sa njima, vidjećeš da su većina njih skrenuli od obožavanja Allaha u obožavanje tāgūta; sa sūda Allaha i Njegovog Poslanika ka sūdu tāgūta, i od pokoravanja Njemu i Njegovom Poslaniku u pokoravanje tāgūtima”. (”I’lām el-Muweqqi’īn”)

Muhammed el-Emīn eš-Šenqiti, rahimehullah, je u djelu ‘Adwa’ul-bejan” rekao:

”A iz ovih božanskih tekstova koje smo spomenuli postaje potpuno jasno da oni koji slijede izmišljene zakone koje je šejtān propisao na jeziku njegovih štićenika i koji se suprotstavljaju onome što je Allāh, Moćni i Uzvišeni, propisao na riječima njegovih poslanikā, ‘alejhimus-selām, onda niko ne sumnja u njihov kufr i njihov širk, osim onoga kome je Allāh oduzeo njegov vid i zaslijepio ih.”

preuzeto sa http://www.imamitewhida.com