image

Poznat je slučaj ubistva šejha Sulejmana ibn Abdullaha ibn Muhammeda ibn AbdulVehhaba,
rahimehullah, praunuka šejha Muhammeda ibn AbdulVehhaba, rahimehullah. Nakon što je Ibrahim-
paša, sin Muhammeda (Mehmeda) Alija napao zemlje Arapa, 1233. h.g., i poveo ofanzivu protiv
muwehhida, te nakon što su Osmanlije osvojile prijestonicu muslimanskih učenjaka Ed-Dir’ijje, neki
ljudi su sarađivali sa Ibrahim-pašom i izdali muwehhide, pa je Ibrahim-paša poslao po šejha
Sulejmana i onda ga je izveo ispred velike skupine ljudi. Naredio je da se različite nemoralne i zle
stvari dovedu ispred šejha s ciljem da ga naljuti i isprovocira.
Na kraju je Ibrahim-paša svojim trupama naredio da šejha razapnu na krst i da otvore paljbu na
njega. Njegove trupe su ispaljivale metke u šejha, a on je sve to strpljivo podnosio, dok nisu
rastrgli njegovo tijelo u komade. Nakon toga je njegova glava poslana kao poklon u osmansku
prijestonicu Istanbul.
Završavam ovo poglavlje riječima ruskog historičara Vasilijeva: ”1818. godine (1234 h.g.) Abdullah
(imam Abdullah ibn Sa’ud ibn AbdulAziz ibn Muhammed ibn Sa’ud, zadnji imam prve saudijske
države), doveden je preko Kaira u Istanbul zajedno sa dvojicom suradnika, početkom decembra.
Ruski ambasador u Istanbulu kaže o tom događaju: ‘Prošle sedmice su vođa vehabija, njegov
ministar i imam zarobljeni u Ed-Dir’ijji i dovedeni u osmansku prijestonicu gdje su pogubljeni
odsjecanjem glave. Da bi bolje dočarao pobjedu nad najvećim neprijateljima dva sveta grada (Mekke
i Medine), sultan je naredio da se napravi skup u staroj palači u Istanbulu gdje su dovedena i tri
zarobljenika u lancima, okruženi narodom koji je došao gledati njihovo pogubljenje. Nakon
formalnog uvoda, sultan je naredio njihovo pogubljenje. Imam Sa’ud je pogubljen pred glavnim
ulazom Aja Sofije džamije. Njegov ministar je pogubljen pred Saraj kapijom, a treći zarobljenik je
pogubljen na jednoj od glavnih pijaca u gradu. Njihova tijela su postavljena na javna mjesta sa
glavom pod pazuhom i tu su ostali tri dana, a nakon toga su im tjela bačena u more. Njegovo
“visočanstvo” je naredilo obavljanje specijalne molitve u znak zahvale Allahu za pobjedu sultanove
vojske i radi istrebljenja grupe (muwehida) koja je opustošila Mekku i Medinu, unijela strah u srca
“muslimana” i izložila ih opasnosti.’”.
Tarih Ed-Devlah Es-Sa’udijjah, str. 186.